Somnium Ovis
Fabella ā lībrō, quī "Lingua Latina per se Illustrata, Pars I: Familia Romana" dictus est, īnspīrātus est.
In caelō noctis sōlum lūna plēna volat. Nēmō nūbēs ascendere audet. Vōcēs avis audīrī nōn possunt. Nōn etiam vestigium animae sentīre potest.
Dēlia et Lēander sub umbrā caelī ā vīllā dominī Iuliī in silvam nigram intrant. Dominus eum et eam inter arborēs ridēre nōn audit, itaque servus manum ancillae sūmit et eī osculum dat.
In vīllā, Mārcus ovem sē audīre putat. Is stat et animal quaerit. Mārcus ā vīllā in silvam nigram intrat. Dum Mārcus quaerit Dēlia Lēanderque iacent et is eam tenet.
Improbus! Puer servum et ancillam videt!
Mārcus dīcit, "Dēlia! Lēandre! Quid in nocte agite?"
"Mārce! Cūr tū quoque nōn dormis?" Lēander interrogat.
Imprūdēns puer respondet, "Cūr tū nōn dormis?"
Dēlia ad Lēandrum loquitur, "Amīcus, putā! Puer nōs procul ā vīllā videt! Itaque dominus nōs capere potest!"
Lēander plēnus timoris est.
Dēlia plēna timoris est.
Mārcus in ventre suō dolet.
Dum luna alta lūcet, servus et ancilla puerum perterritum necant. Lēander et Dēlia sub terrā corpus mortuī pōnunt et ad vīllam reveniunt.
II
Lēander dormit. In somniō eius servus ovem nigram videt. Ōs ovis plēnum sanguinis est. Oculī ovis ut lunas rubras lūcent. Ad virum perterritum bēstia accurrit. Lēander oculūs suōs aperit.
Is in ātrium intrat. Dēlia amīcum suum videt et ad eum ambulat. Genae eius albae est.
Lēander dīcit, "Dēlia! Mea amīca! Cur tū perterrita es?"
Dēlia hortum digitō mōnstrat, Lēander hortum aspicit. Iam Lēander quoque perterritus est!
In hortō Mārcus stat. Puer mortuus nōn est, autem Lēander eam vīvere videt.
Dēlia imperat, "Cum mē ambulā Lēandre!"
Amīca cum amīcō ad hortum it Mārcumque quaerit, sed Mārcus abest!
Dēlia rūrsus imperat, "Lēandre, audī..."
Lēander ā silvā nigrā ovem bālāre audit. Dēlia et Lēander in arborēs currunt. Dēlia corpus Mārcī quaerit, sed corpus quaerere nōn potest!
Ecce! Ex umbrā silvā ovis nigra accurrit! Bēstia Lēandrum petit. Dum bēstia corpus Lēandrī ēst et sanguinem Lēandrī bibit, Dēlia ad vīllam currit.
Sed Dēlia vīllam intrāre nōn potest, nam ovis nigra fēmina reperit ut umbra eius.
In caelō noctis Dēlia plōrat.
Inter arborēs Lēander iacet.
Sub lunā novā ovis nigra ululat.
Sub terram...Mārcus rīdet.